donderdag 18 maart was het dan eindelijk zover voor Ton. Na 8 weken dromen van Perceval ging hij er op rijden. De verwachtingen van dit wonderpaard hadden inmiddels natuurlijk buitenproportionele vormen aangenomen dus dan is het maar afwachten wat daar nog van over blijft. Ook ik stond uiteraard te trappelen om Lucie weer te zien.
Moritz hadden we meegenomen omdat we die nog niet alleen achter durfden te laten en Helene, de instructrice, had al toegezegd dat er best een stagiair op hem kon passen. Ik vertelde nog maar niets over het formaat hond...
Hoe dan ook, Lucie en Perceval stonden naast elkaar op stal, zodat ze vast aan elkaar konden wennen. Ze hadden ook al samen een rit gemaakt en bij elkaar in de wei gestaan en dat was niet byzonder goed, maar zeker niet slecht gegaan.
We reden in de buitenbak want Ton wilde zo min mogelijk publiek. Bovendien hadden we daar meer ruimte en kon Moritz daar gezellig toekijken. De lieverd heeft een uur lang rustig toe liggen kijken, volkomen tevreden met alle aandacht en zeer geïnteresseerd in al die vreemde honden die zoveel groter waren dan hij. Wederom had hij een test met glans doorstaan dus en hij was direct mateloos populair bij de aanwezige stagiares.
Ton hield het wel 5 minuten vol om rustig door de bak te stappen, maar ging toen alweer in volle galop kriskras door de ineens toch zeer beperkte ruimte. Het zag er indrukwekkend uit dit enorme paard met volle vaart aan te zien stormen. Onnodig haast te zeggen dat Ton volop genoot. Na 10 minuten lukte het me even contact te leggen en met een big smile verkondigde hij: driedubbel verliefd! Wederzijds moesten ze natuurlijk nog aan elkaar wennen, maar het gevoel was blijkbaar goed.
Ondertussen genoot ook ik weer dubbel en dwars op mijn oude vertrouwde Lucie, heerlijk paard. Als test hebben we nog een tijdje vlak achter elkaar en zelfs naast elkaar (best moeilijk voor paarden) gereden en dit ging echt zeer goed. Ze konden zonder problemen elkaars tempo aannemen en er werd niet geschopt of gebeten. Na de 'les' spraken we reeds af voor de volgende dag om een buitenrit te gaan maken, want hier was ik nu onderhand wel erg benieuwd naar geworden.
Na zo'n lange tijd niet te hebben gereden hadden we de nodige spierpijn, maar dat weerhield ons er niet van de volgende dag weer op een paardenrug te kruipen. Een heerlijk zonnetje en haast zomerse temperaturen maakten het feest compleet.
Perceval is nog een vrij jong paard (7 jaar) en was best nerveus temidden van 4 andere paarden (de stagiares gingen ook mee). Hij wilde het liefst het hele traject op z'n minst in draf maar liever nog in galop afleggen. Of was het de ruiter die dit wilde??!! Afin, na een aantal stukken draven kalmeerde hij wat en nam zijn rustige karakter weer de overhand. Sommige dingen zoals containers langs de weg of wapperend plastic vond ie best eng, maar hij spoot er tenminste niet vandoor.
Lucie was precies wat ik van haar had verwacht en gehoopt. Rustig, onverstoorbaar, stoer en ook pittig genoeg, veel voorwaartser dan tijdens de lessen en helemaal in voor een galopje. Ieder restje twijfel was verdwenen en ook Ton kon zich niet voorstellen dat er een paard bestond dat hem zo aan zou spreken als Perceval.
Na de rit liepen we dus direct naar Jean Claude, de eigenaar, om te zeggen dat we ze kochten. Aangezien er nog veel werk te verrichten valt hier, en Ton tussendoor nog naar Nederland zou gaan, spraken we af dat ze 15 april gebracht zouden worden. Het financiele en administratieve deel wilden we al donderdag 25 maart afhandelen. Het is een bekend gegeven dat niemand graag belasting betaalt en dus vroeg JC of we het bedrag misschien cash wilden voldoen. Gezien alle medewerking die we inmiddels hadden gekregen zeiden we uiteraard ja, en door dit prettige vooruitzicht werden we direct geïnviteerd voor een aansluitende lunch die donderdag.
Het had nog wat voeten in de aarde om het bedrag tijdig cash in handen te krijgen, maar donderdagochtend liepen we met een flinke stapel bankbiljetten de bank uit. JC was al helemaal voorbereid en we konden stipt 12 uur zoals het hoort direct aanschuiven. Maar liefst 3 flessen wijn stonden er klaar. Een voorafje van huisgemaakte foie gras met brood, dan gestoofd varkensvlees met groente en nog een kaasplateau met vruchten na. Het werd steeds moeilijker het rappe tempo van de woordenwaterval nog enigszins te volgen, maar toch lukte het me blijkbaar af en toe wat zinnigs te mompelen, zodat JC hier weer gretig op door kon gaan. Ton raakte al heel gauw het spoor bijster, maar keek dan schuin naar mij om te zien of ie moest knikken of schudden. Vreemd genoeg ging het gesprek niet over paarden, maar vooral over de Perigord, biologisch boeren (waarover hij zeer gepassioneerd was en het stemde hem erg tevreden te horen dat wij dit ook op kleine schaal probeerden) en uiteindelijk de politiek. Na een lunch van drie uur konden we het gesprek dan toch subtiel op de paarden brengen en liepen we naar een andere ruimte voor de papieren. Binnen no time waren wij dan de trotse nieuwe eigenaars van 2 paarden.
Wel vond JC het vreemd dat we zo lang wilden wachten met de aflevering en misschien dat het door de wijn kwam, maar na ampel overleg besloten we dat het dan maar gauw moest gebeuren ook: maandag 29 maart. Dit betekende nog heel veel werk maar het hoogst noodzakelijke konden we dat weekend wel gedaan krijgen.
Snel liepen we nog even naar de paarden, hoe onwerkelijk was het dat ze nu ineens van ons waren geworden! En toen gauw naar huis waar de drie honden gelukkig braaf achter de omheining zaten te wachten. We hadden weer heel wat te verwerken.
De drie dagen erna stonden uiteraard in het teken van de paardenwei. Delen van de houten omheining moesten nog worden aangebracht of verbeterd, eikels worden weggeharkt, mogelijke giftige planten de das om worden gedaan, boomstompjes kort afgezaagd, watervoorziening gerealiseerd (zoveel mogelijk met regenwater uiteraard), hooiplek ingericht, liksteen opgehangen enz enz. Bij de Cooperative hadden we schriklint gekocht en een accu op zonne-energie, om te voorkomen dat de paarden tegen het hek aan gaan schuren of duwen. Dit moesten we nog gaan bevestigen en alle mogelijke begroeiing die ertegen aan zou kunnen komen weghalen. Ondertussen moesten we ook nog langs de mairie (gemeentehuis) voor wat administratieve zaken en reden we nogmaals naar de Coop voor een bigbag van 600 kilo organische meststof om de wei te gaan bemesten. Alles bij elkaar waren de dagen dus weer aardig gevuld, maar daardoor gingen ze teminste wel lekker snel!
Toen werd het maandag, de grote dag waar we al zolang naar hebben uitgekeken. Na een paar grauwe, regen- en stormachtige dagen, was het nu zonnig en warm. Met aanhanger voor een baal hooi reden we naar Ferme de Favard waar we om 10 uur hadden afgesproken. JC had nog wat zaken te regelen dus dat gaf mij de gelegenheid alvast lekker met MIJN paard te gaan knuffelen. Perceval stond een eind verderop in een wei dus Ton moest geduld hebben, maar kon daardoor mooi filmen en fotoos maken van dit unieke moment. Vlak voor we weggingen kwam JC nog met een paar zo goed als nieuwe westernzadels aan die we mochten proberen (en natuurlijk kopen als we het wat vonden). Eindelijk laadden we Lucie in, wat zonder enig probleem verliep, en reden we naar de wei waar Perceval stond. Ook hij ging vlot de trailer in. In optocht reden we toen naar huis. Wij met aanhanger vol hooi en zadels voorop en daarachter JC en Helene met de paardentrailer. Dat gaf wel een triomfantelijk gevoel!!
Het enige waar we een een beetje over in zaten was hoe JC ging reageren op onze wei. Hij zelf heeft namelijk meer dan 40 hectare glooiend grasland terwijl onze paardenwei uit anderhalf hectare bomen en gras bestaat. Deze zorg bleek ongegrond want zowel hij als Helene waren verrukt van ons plekje. Ze wilden dat zij zoveel bomen hadden want dit gaf de paarden veel beschutting tegen de wind en de hete zon. Ook de paarden zagen hun nieuwe stek helemaal zitten. Ze liepen rustig de wei in en begonnen direct te grazen. Binnen het uur hadden ze hun nieuwe omgeving verkend, water gedronken, van de liksteen geprofiteerd en liggen rollen, wat altijd een goed teken is bij paarden. Wij zaten met z'n vieren het tafereel vanaf de veranda te bewonderen met koffie en zelfgemaakte appeltaart, die in goede aarde viel.
Toen JC en Helene weg waren, gingen we natuurlijk gauw naar de paarden. Ze liepen nieuwsgierig naar ons toe en vervolgens op hun gemakkie achter ons aan waar we ook gingen. Toen wij gingen lunchen, hielden zij een galopuurtje. Zeker een uur lang renden ze achter elkaar aan in draf of galop en leken ze het reuze naar hun zin te hebben. Het was een machtig spektakel en we genoten enorm. Vanaf het begin waren de paarden dikke maatjes en we hebben nog geen hap of schop gezien.
De rest van de dag deden we nog wat klusjes in en om de paardenwei, tot grote hilariteit van haar bewoners. Toen we de enorme baal hooi de wei in rolden, zaten ze ons letterlijk op de hielen en probeerden ieder sprietje te bemachtigen waar ze bij konden, terwijl wij de grootste moeite hadden de ruim 200 kg enigszins in goede banen te leiden. Al met al was het een prachtdag, en pas toen de laatste zonnestralen waren verdwenen gingen we naar binnen. Een paardenfilm kijken!
