getrouwd!

donderdag 18 maart was het dan eindelijk zover voor Ton. Na 8 weken dromen van Perceval ging hij er op rijden. De verwachtingen van dit wonderpaard hadden inmiddels natuurlijk buitenproportionele vormen aangenomen dus dan is het maar afwachten wat daar nog van over blijft. Ook ik stond uiteraard te trappelen om Lucie weer te zien.
Moritz hadden we meegenomen omdat we die nog niet alleen achter durfden te laten en Helene, de instructrice, had al toegezegd dat er best een stagiair op hem kon passen. Ik vertelde nog maar niets over het formaat hond...
Hoe dan ook, Lucie en Perceval stonden naast elkaar op stal, zodat ze vast aan elkaar konden wennen. Ze hadden ook al samen een rit gemaakt en bij elkaar in de wei gestaan en dat was niet byzonder goed, maar zeker niet slecht gegaan.
We reden in de buitenbak want Ton wilde zo min mogelijk publiek. Bovendien hadden we daar meer ruimte en kon Moritz daar gezellig toekijken. De lieverd heeft een uur lang rustig toe liggen kijken, volkomen tevreden met alle aandacht en zeer geïnteresseerd in al die vreemde honden die zoveel groter waren dan hij. Wederom had hij een test met glans doorstaan dus en hij was direct mateloos populair bij de aanwezige stagiares.

Ton hield het wel 5 minuten vol om rustig door de bak te stappen, maar ging toen alweer in volle galop kriskras door de ineens toch zeer beperkte ruimte. Het zag er indrukwekkend uit dit enorme paard met volle vaart aan te zien stormen. Onnodig haast te zeggen dat Ton volop genoot. Na 10 minuten lukte het me even contact te leggen en met een big smile verkondigde hij: driedubbel verliefd! Wederzijds moesten ze natuurlijk nog aan elkaar wennen, maar het gevoel was blijkbaar goed.
Ondertussen genoot ook ik weer dubbel en dwars op mijn oude vertrouwde Lucie, heerlijk paard. Als test hebben we nog een tijdje vlak achter elkaar en zelfs naast elkaar (best moeilijk voor paarden) gereden en dit ging echt zeer goed. Ze konden zonder problemen elkaars tempo aannemen en er werd niet geschopt of gebeten. Na de 'les' spraken we reeds af voor de volgende dag om een buitenrit te gaan maken, want hier was ik nu onderhand wel erg benieuwd naar geworden.

Na zo'n lange tijd niet te hebben gereden hadden we de nodige spierpijn, maar dat weerhield ons er niet van de volgende dag weer op een paardenrug te kruipen. Een heerlijk zonnetje en haast zomerse temperaturen maakten het feest compleet.
Perceval is nog een vrij jong paard (7 jaar) en was best nerveus temidden van 4 andere paarden (de stagiares gingen ook mee). Hij wilde het liefst het hele traject op z'n minst in draf maar liever nog in galop afleggen. Of was het de ruiter die dit wilde??!! Afin, na een aantal stukken draven kalmeerde hij wat en nam zijn rustige karakter weer de overhand. Sommige dingen zoals containers langs de weg of wapperend plastic vond ie best eng, maar hij spoot er tenminste niet vandoor.
Lucie was precies wat ik van haar had verwacht en gehoopt. Rustig, onverstoorbaar, stoer en ook pittig genoeg, veel voorwaartser dan tijdens de lessen en helemaal in voor een galopje. Ieder restje twijfel was verdwenen en ook Ton kon zich niet voorstellen dat er een paard bestond dat hem zo aan zou spreken als Perceval.

Na de rit liepen we dus direct naar Jean Claude, de eigenaar, om te zeggen dat we ze kochten. Aangezien er nog veel werk te verrichten valt hier, en Ton tussendoor nog naar Nederland zou gaan, spraken we af dat ze 15 april gebracht zouden worden. Het financiele en administratieve deel wilden we al donderdag 25 maart afhandelen. Het is een bekend gegeven dat niemand graag belasting betaalt en dus vroeg JC of we het bedrag misschien cash wilden voldoen. Gezien alle medewerking die we inmiddels hadden gekregen zeiden we uiteraard ja, en door dit prettige vooruitzicht werden we direct geïnviteerd voor een aansluitende lunch die donderdag.

Het had nog wat voeten in de aarde om het bedrag tijdig cash in handen te krijgen, maar donderdagochtend liepen we met een flinke stapel bankbiljetten de bank uit. JC was al helemaal voorbereid en we konden stipt 12 uur zoals het hoort direct aanschuiven. Maar liefst 3 flessen wijn stonden er klaar. Een voorafje van huisgemaakte foie gras met brood, dan gestoofd varkensvlees met groente en nog een kaasplateau met vruchten na. Het werd steeds moeilijker het rappe tempo van de woordenwaterval nog enigszins te volgen, maar toch lukte het me blijkbaar af en toe wat zinnigs te mompelen, zodat JC hier weer gretig op door kon gaan. Ton raakte al heel gauw het spoor bijster, maar keek dan schuin naar mij om te zien of ie moest knikken of schudden. Vreemd genoeg ging het gesprek niet over paarden, maar vooral over de Perigord, biologisch boeren (waarover hij zeer gepassioneerd was en het stemde hem erg tevreden te horen dat wij dit ook op kleine schaal probeerden) en uiteindelijk de politiek. Na een lunch van drie uur konden we het gesprek dan toch subtiel op de paarden brengen en liepen we naar een andere ruimte voor de papieren. Binnen no time waren wij dan de trotse nieuwe eigenaars van 2 paarden.

Wel vond JC het vreemd dat we zo lang wilden wachten met de aflevering en misschien dat het door de wijn kwam, maar na ampel overleg besloten we dat het dan maar gauw moest gebeuren ook: maandag 29 maart. Dit betekende nog heel veel werk maar het hoogst noodzakelijke konden we dat weekend wel gedaan krijgen.
Snel liepen we nog even naar de paarden, hoe onwerkelijk was het dat ze nu ineens van ons waren geworden! En toen gauw naar huis waar de drie honden gelukkig braaf achter de omheining zaten te wachten. We hadden weer heel wat te verwerken.

De drie dagen erna stonden uiteraard in het teken van de paardenwei. Delen van de houten omheining moesten nog worden aangebracht of verbeterd, eikels worden weggeharkt, mogelijke giftige planten de das om worden gedaan, boomstompjes kort afgezaagd, watervoorziening gerealiseerd (zoveel mogelijk met regenwater uiteraard), hooiplek ingericht, liksteen opgehangen enz enz. Bij de Cooperative hadden we schriklint gekocht en een accu op zonne-energie, om te voorkomen dat de paarden tegen het hek aan gaan schuren of duwen. Dit moesten we nog gaan bevestigen en alle mogelijke begroeiing die ertegen aan zou kunnen komen weghalen. Ondertussen moesten we ook nog langs de mairie (gemeentehuis) voor wat administratieve zaken en reden we nogmaals naar de Coop voor een bigbag van 600 kilo organische meststof om de wei te gaan bemesten. Alles bij elkaar waren de dagen dus weer aardig gevuld, maar daardoor gingen ze teminste wel lekker snel!

Toen werd het maandag, de grote dag waar we al zolang naar hebben uitgekeken. Na een paar grauwe, regen- en stormachtige dagen, was het nu zonnig en warm. Met aanhanger voor een baal hooi reden we naar Ferme de Favard waar we om 10 uur hadden afgesproken. JC had nog wat zaken te regelen dus dat gaf mij de gelegenheid alvast lekker met MIJN paard te gaan knuffelen. Perceval stond een eind verderop in een wei dus Ton moest geduld hebben, maar kon daardoor mooi filmen en fotoos maken van dit unieke moment. Vlak voor we weggingen kwam JC nog met een paar zo goed als nieuwe westernzadels aan die we mochten proberen (en natuurlijk kopen als we het wat vonden). Eindelijk laadden we Lucie in, wat zonder enig probleem verliep, en reden we naar de wei waar Perceval stond. Ook hij ging vlot de trailer in. In optocht reden we toen naar huis. Wij met aanhanger vol hooi en zadels voorop en daarachter JC en Helene met de paardentrailer. Dat gaf wel een triomfantelijk gevoel!!

Het enige waar we een een beetje over in zaten was hoe JC ging reageren op onze wei. Hij zelf heeft namelijk meer dan 40 hectare glooiend grasland terwijl onze paardenwei uit anderhalf hectare bomen en gras bestaat. Deze zorg bleek ongegrond want zowel hij als Helene waren verrukt van ons plekje. Ze wilden dat zij zoveel bomen hadden want dit gaf de paarden veel beschutting tegen de wind en de hete zon. Ook de paarden zagen hun nieuwe stek helemaal zitten. Ze liepen rustig de wei in en begonnen direct te grazen. Binnen het uur hadden ze hun nieuwe omgeving verkend, water gedronken, van de liksteen geprofiteerd en liggen rollen, wat altijd een goed teken is bij paarden. Wij zaten met z'n vieren het tafereel vanaf de veranda te bewonderen met koffie en zelfgemaakte appeltaart, die in goede aarde viel.

Toen JC en Helene weg waren, gingen we natuurlijk gauw naar de paarden. Ze liepen nieuwsgierig naar ons toe en vervolgens op hun gemakkie achter ons aan waar we ook gingen. Toen wij gingen lunchen, hielden zij een galopuurtje. Zeker een uur lang renden ze achter elkaar aan in draf of galop en leken ze het reuze naar hun zin te hebben. Het was een machtig spektakel en we genoten enorm. Vanaf het begin waren de paarden dikke maatjes en we hebben nog geen hap of schop gezien.
De rest van de dag deden we nog wat klusjes in en om de paardenwei, tot grote hilariteit van haar bewoners. Toen we de enorme baal hooi de wei in rolden, zaten ze ons letterlijk op de hielen en probeerden ieder sprietje te bemachtigen waar ze bij konden, terwijl wij de grootste moeite hadden de ruim 200 kg enigszins in goede banen te leiden. Al met al was het een prachtdag, en pas toen de laatste zonnestralen waren verdwenen gingen we naar binnen. Een paardenfilm kijken!

eindelijk thuis

Op zaterdag 13 maart begonnen we aan onze laatste gemeenschappelijke reis naar Frankrijk. Terwijl ik de laatste zaken nog regelde, inpakte en schoonmaakte (je weet nooit of er bezichtigingen voor ons huis zouden komen), reed Ton met de meiden naar het asiel om Moritz te gaan halen. Hij zou het spul nog even goed uitlaten, naar mij toekomen en dan vroeg op weg. Zoals dat soort dingen meestal gaan, kwam er ook nu weer wat tussen. Blijkbaar was de spanning Douscha wat te veel geworden en dit botvierde ze op Lizzy, die dit met een lelijke oorverwonding moest bekopen. Met alle spullen stevig ingepakt met zeil en spanbanden op de aanhanger, was het even zoeken naar iets om het arme beest een beetje te verbinden. Gelukkig waren onze buurtjes er om ons uit te zwaaien en wisten we haar gezamenlijk zodanig op te lappen dat ze zonder bloeden de auto inkon. Moritz had intussen, vastgebonden aan de trekhaak liggend op het parkeerterrein, het hele gebeuren rustig liggen aanschouwen.
Eindelijk, 4 uur nadat we waren opgestaan, konden we dan vertrekken. Ik met Lizzy in de Jimny en Ton met de andere 2 en de aanhanger in de Peugeot. Alsof we reallife meededen aan een aflevering van "ik vertrek" reden we luid toeterend de straat uit, ons nieuwe leven tegemoet.

Nog voor Antwerpen belandden we in een file omdat er maar 1 rijstrook beschikbaar was. Daar zit je natuurlijk echt op te wachten met zo'n reis voor de boeg. Gelukkig bleek dit het enige verdere oponthoud te zijn en hebben we na Belgie een rustige reis gehad, zelfs bij Parijs. Omdat we nu niet konden afwisselen met rijden moesten we natuurlijk wat vaker en langer stoppen dan normaal, wat voor de honden ook wel fijn was. De meiden zijn het lange rijden wel gewend, maar dat was voor Moritz uiteraard niet het geval. Desalniettemin heeft hij de hele lange weg geen kik gegeven: hij bleef rustig liggen en stapte na iedere pauze weer braaf de auto in.
Tot aan Orleans voelden we ons prima, en vanaf hier was het doorrijden of overnachten. We kozen voor het eerste, en toen we erge slaap kregen zijn onderweg nog even een dutje gaan doen. Hierbij toonde M zijn wakers-aard; er stopte een auto vlak achter ons en hij ging net zo lang te keer tot ie weer vertrok. Niet echt bevorderlijk voor onze rust uiteraard, maar wel een geruststellend idee, zo'n hond!
Na dit dutje ging het weer iets beter maar de laatste 2 uur was het natuurlijk toch vechten tegen de slaap. Uiteindelijk, na een reis van 15 uur, bereikten we om half 2 's nachts ons nieuwe thuis. Overigens was het wel een koud welkom want buiten was het -2 en binnen +8 graden...

Aangezien de poorten nog niet met spijlen waren dichtgemaakt, moesten we M wel bij ons laten slapen. De meiden lieten we in het hoofdhuis. Nu kwam het erop aan: zou hij na een lange dag suffen nu vreselijk actief worden en blaffen naar ieder vreemd geluid? Niks van dat. Hij drentelde wat door het huisje, zocht een plekje op en heeft de rest van de nacht heerlijk en vooral doodstil liggen pitten. Hij had zijn plekje bij ons nu al ruim verdiend!

De afgelopen week is er weer van alles gebeurd, hierover in volgende berichten meer. Het was in ieder geval een stralend zonnige en warme week met temperaturen tot 23 graden! Echt voorjaar dus. Terwijl we 2 weken geleden nog in de sneeuw liepen, staan hier al overal bloemen in bloei: maartse viooltjes, madeliefjes, paardenbloemen, ereprijs, sleutelbloem en (wilde) narcis schieten als paddenstoelen uit de grond. Het geluid van de koekoek en het bedrijvige fladderen van nestelende mezen maken het lente-gevoel compleet.

Het allereerste wat we hebben gedaan is de poorten zodanig dichtgemaakt dat Moritz binnen de omheining vrij kon rondbanjeren. De dagen erna stonden vooral in het teken van bladblazen, wat lekker snel ging omdat alles heel droog was, moestuingrond bewerken, het hondenverblijf voor Moritz onder de veranda dichttimmeren (op een kant na dan natuurlijk) en sluitwerk voor de poorten aanbrengen.

Moritz is inmiddels aardig gewend, nadat hij de eerste dagen een beetje aan het aftasten was. Wat zijn de regels, wat kan ik verwachten, wat pikken de meiden wel en wat vooral niet, hoe vaak kan ik proberen toch het huis in te lopen enz enz. Maar al met al doet ie het fantastisch. Hij is heel rustig, vreselijk aanhankelijk, speels, flexibel, beetje ondeugend maar zonder lelijk te doen, s'nachts altijd stil maar toch ook enorm waaks. Al op de eerste dag kwam de postbode langs die de schrik van zijn leven kreeg toen voor het hek ineens een woest blaffend monster heen en weer rende. Zonder te keren scheurde hij achteruit het pad af. Ook een argeloze mountainbiker zal beslist nooit meer dit pad inslaan toen drie honden hem aan het eind ervan stonden op te wachten. Het is duidelijk dat M dit waken heerlijk vindt en we hopen haast dat er mensen met verkeerde bedoelingen gaan komen. De lieve knuffelbeer verandert dan op slag in een wezen dat geluiden maakt die rechtstreeks uit Middenaarde lijken te komen. Een keer blafte hij 'nachts omdat er buiten een hert blafte. We voelden het huis letterlijk trillen!! Maar als wij zeggen dat het goed is, kalmeert hij stante pede en kijkt dan vreselijk trots. Nu ligt hij ook 's nachts buiten, op eigen verzoek, en hoeven we beslist niet bang te zijn dat iemand ongezien ons huis kan besluipen.
Kortom, we zijn heel blij met onze nieuwe aanwinst. Trouwens Douscha ook want die is helemaal verliefd; ieder ochtend worden we getrakteerd op een heel verleidingsspel terwijl wij aan de koffie zitten. Lizzy vindt hem nog wel wat eng, maar als ze even zin heeft om lekker rondjes te gaan scheuren weet ze hem wel te vinden. En Moritz, die goedzak, vindt het allemaal wel best.

Wordt vervolgd...

het is zover...

...we zijn geëmigreerd!
OK, we zitten nog wel in Nederland, maar officieel mogen we ons nu inwoner van Frankrijk noemen. Nagenoeg exact 13 jaar sinds de plannen zijn ontstaan om een boerderij in de Dordogne te beginnen, hebben we dan eindelijk de beslissende stap genomen. Het is heel onwerkelijk allemaal; niks geen fanfare en trompetgeschal op 1 maart. Sterker nog, toen we bij de gemeente ons uitschrijfbewijs gingen halen, hadden ze de mutatie nog niet eens verwerkt. Wat dat betreft zijn de Nederlandse instanties net zo traag als de Franse.
Zo moesten we van de belastingdienst een voor ons essentiele Verklaring Vrijstelling Inhouding Loonbelasting lospeuteren. Uiteindelijk kregen we het aanvraagformulier pas na 3 maanden! Gelukkig hadden we de veklaring al op een andere manier geregeld zodat het het proces niet vertraagde, maar toch. Of wat te denken van het bij emigranten beroemde E106 formulier van de zorgverzekeraar. Na 3weken, 5 keer bellen en emailen hebben ze het naar Frankrijk gestuurd, zodat ik nu nergens meer sta ingeschreven. En een Certificaat van Overeenstemming, onmisbaar om je auto uit te kunnen voeren, kostte ons maar liefst 3 weken en 120 euro.
Maar goed, alles wat in Nederland geregeld moest worden is geregeld, en nu kunnen we gaan aftellen. Terwijl ik dit schrijf heb ik Open Huis, want het huis staat inmiddels ook in de verkoop.

Het laatste nieuws, hoewel voor de meeste lezers geen nieuws meer, is dat we een derde hond erbij hebben: Moritz. We wilden al lang een zelfstandige erf- en waakhond, en aan deze omschrijving voldoet de Turkse ofwel Anatolische Berghond beslist. Deze geharde honden zijn gefokt om een maand de bergen te worden ingestuurd om een kudde schapen te hoeden en te beschermen tegen wolven, beren en menselijke rovers. Geen hond voor een flatje dus en daarom tot op heden niet haalbaar voor ons. Maar bij fulltime verblijf in Frankrijk kan het natuurlijk wel. Echter ligt dit ras niet voor het oprapen daar, en toen ik dan ook zag dat er hier in Rotterdam een paar in het asiel zaten (men was er blijkbaar achter gekomen dat deze honden inderdaad veel ruimte nodig hebben), kon ik de verleiding niet weerstaan om Ton hier subtiel op te wijzen... En ja, dan ga je kijken, en ja, dan ben je verkocht! Deze enorme loebas is zeer indrukwekkend, maar vreselijk lief, en hij kon het meteen prima vinden met onze meiden. We zijn inmiddels al een paar keer met hem op stap geweest (helaas moet ie wel steeds terug naar het asiel want hier met drie honden binnen gaat niet echt werken), maar dat ging super. Hij vindt alles best, ook autorijden. Kortom, volgende week zaterdag, de dag van vertrek, gaan we hem halen voor de grote trektocht naar het zuiden. Met 2 autoos, 3 honden en een aanhanger vol spullen rijden we ons nieuwe leven tegemoet!