missie auto geslaagd

We zijn koud een dag in Nederland (en koud is het hier!) of we hebben meteen alweer een afspraak bij de Suzuki dealer voor een proefrit in de rode cabio Jimny. We hebben deze stoere autootjes al heel wat keren voorbij zien rijden, maar eerlijk gezegd vonden het we het nieuwste model hardtop die we in de showroom hadden gezien net iets te gestroomlijnd.
Maar al toen we aan kwamen rijden en we het oudere model cabrio (2004) zagen, waren we direct verkocht! Nog voor we erin hadden gereden wisten we eigenlijk al dat we hem zouden nemen, maar natuurlijk maakten we toch nog gewoon onze proefrit.

Van het rijcomfort hadden we niet al te veel verwacht en ook waren we voorbereid op een klapperend dak, gierende wind en ijskoud interieur, maar we werden in alle opzichten aangenaam verrast. We crosten wat door de polders, en toen we hadden geruild en ik zelf achter het stuur had plaatsgenomen, nam ik na 100 meter de proef op de som voor wat betreft zijn terreinkwaliteiten: een modderig, half bevroren boerenpad met diepe tractorsporen. No way dat ik dit met een andere auto had gedurfd, maar de Jimny gaf geen krimp en had ons daarmee volledig overtuigd.

Voor de Cuore kregen we een aantrekkelijke inruil, er zou een trekhaak gemonteerd gaan worden, enkele deffecten zoals kapotte drukknopen van het dak gerepareerd en toen was ie van ons. 12 februari kunnen we hem ophalen. De tocht naar Frankrijk zal leuk worden want een echte snelwegvreter is het niet, maar verder hopen we er nog jaren plezier van te hebben!

Ton verliefd, Patricia verloofd

Eindelijk werd het dan donderdagmiddag. We gingen een beetje vroeger naar de manege dan we hadden afgesproken, in de hoop even alleen te kunnen zijn met de paarden. Onze opzet slaagde, want de twee paarden liepen los in de bak, zodat ze aan elkaar konden wennen. Al snel bleek dat Lucie Leika op de voet volgde, dus het klikte goed tussen hen. Daardoor kon ik echter moeilijk bij Lucie komen, want Leika was continu nieuwsgierig naar wat er aan de andere kant van de bak gebeurde. Ook liep ze al snel achter Ton aan, zodat je een soort polonaise kreeg van Ton, Leika, Lucie en daarachter kwam ik dan nog aangehuppeld. Hoe dan ook was het fijn even los de paarden te kunnen observeren.

Arnaud en Helene kwamen niet veel later, en mocht ik nog twijfels hebben over de ietwat holle rug van Lucie, dan werden ze direct weggenomen door Arnaud. Nadat iedereen mekaar voldoende had geobserveerd, namen we de paarden mee om op te zadelen. Toen we weer de bak in kwamen, had zich op de tribune al een kleine menigte gevormd, die wel zin had in een middagje amusement. Daarbij kwam nog dat Helene ondanks haar pas geopereerde voeten, het in tegenstelling tot de vorige keer, niet kon laten weer les te gaan geven. Ik vond het allemaal wel best want ik had toch alleen oren en ogen voor Lucie en heb een uur lang alleen maar genoten van mijn rustige brave paardje; voor mijn gevoel kon ik alles met haar doen.
Ton verging het intussen ietsje anders. Leika kon het nog steeds niet erg waarderen dat er iemand op haar rug zat die in een rustig drafje keurige rondjes probeerde te rijden. Nee, bochten moet je afsnijden en liefst zo snel mogelijk. Ze leek nog het meest op een ongeleid projectiel, die ik continue in de gaten moest houden want ze deinsde er niet voor terug dwars door ons heen te denderen. Helene probeerde steeds harder haar instructies toe te schreeuwen maar dit had op Ton nou niet bepaald het gewenste effect. Ik zag een steeds gestressder hoofd, wat nog eens versterkt werd door de aanwezigheid van ons ongewenste publiek. Pas toen ik Helene een minuut of 10 kon afleiden aan het eind van het uur, en Ton dus ongestoord zijn gang kon gaan, kreeg hij weer een beetje controle. Maar een erg goed gevoel heeft hij nog niet overgehouden aan zijn ritten op Leika, hoewel er zeker wel potentie is.

Over de combi Lucie-moi was Arnaud heel duidelijk: sans doute oftewel geen twijfel mogelijk. De chemie spatte ervan af en hij was er volledig van overtuigd dat dit een uitstekend paard voor mij was. Toch fijn als iemand die mij al 3 jaar kent en veel verstand van paarden heeft er zo over denkt.
Toen Jean-Claude ter tonele verscheen, verwachtte hij, enigszins tot onze verrassing, een defintief ja of nee mbt de paarden. Dit konden we natuurlijk nog niet zeggen. Ten eerste is de emigratie nog niet eens een feit en ten tweede hebben we nog geen buitenrit gemaakt, waarvoor we de paarden toch primair willen kopen. Maar JC was heel duidelijk: geen ja betekende dat we het risico zouden lopen dat de paarden in de tijd dat we in Nederland zouden zijn, verkocht konden worden. Voor wat betreft Leika was dit niet zo'n probleem omdat we hier nog niet zo zeker van waren, maar ik zag Lucie al voor mijn neus weggekaapt worden. In zo'n situatie is het handig dat je een andere taal spreekt, want nu konden we even ongestoord overleggen. We stelden voor dat we in principe ja zeiden, maar dat als we deze toezegging utieindelijk niet gestand konden doen, hij een bedrag gecompenseerd zou krijgen. Uiteindelijk komt het erop neer dat ik Lucie onder voorbehoud heb gekocht. Lukt dit niet, dan betalen we pensiongeld over de periode dat JC haar heeft bewaard voor mij. Dit leek ons een goeie deal.
Volledig beduusd over deze afloop reden we weer naar huis. Ik voel me nu een soort van verloofd met Lucie!

Maar hoe zit dat dan met Ton die verliefd is?
Hoewel hij Leika nog steeds een geweldig paard vindt, was de uitkomst toch wat teleurstellend. En JC zou geen handelaar zijn, als hij niet onmiddelijk met een ander paard op de proppen was gekomen: Lucky. Deze byzondere kruising trekpaard/Arabier was veel beter geschoold dan Leika en dus ideáál geschikt voor Ton. Hij stond echter wel in een wei op een andere plek. We waren toch nieuwsgierig geworden en besloten vandaag maar even te gaan kijken. Zo op het oog leek het inderdaad een leuk paard: sterk maar niet al te groot en een prachtige gouden gloed in zijn manen en volle staart. Meteen dus maar doorgereden naar de manege om onze bevindingen mede te delen en een afspraak te maken voor een buitenrit in maart. En natuurlijk om Lucie nog even een afscheidsknuffel te geven, want die stond alweer in de wei, terwijl we ons hadden 'verloofd'...

Terwijl we met JC stonden te praten, schoot hem ineens nog een ander paard te binnen: Parcival, genoemd naar een van de ridders van King Arthurs Round Table. Ik zag al een verwachtingsvolle twinkeling in Tons ogen bij het horen van die naam.
Met de auto reden we naar de wei waar een stuk of 6 paarden zich in het ochtendzonnetje lagen te koesteren. Bij onze aankomst stonden ze snel op en het leed geen twijfel: de grote grijze moest het beoogde ridderpaard zijn. Dit klopte en Ton smolt terplekke. De ruin had aanvankelijk meer zin om er met een mooie zwarte merrie vandoor te gaan, maar toen het JC en mij lukte de kudde te separeren van Parcival, kon Ton bij hem staan en bleek het een uitermate kalm, goedmoedig paard, ondanks zijn meer dan imposante verschijning. Het was duidelijk: ook Ton was als een blok gevallen voor een paard, alleen moet hij nu dus 7 weken wachten voordat ie uberhaupt op hem kan rijden, mits hij er nog is!

We sluiten onze 3 weken hier af met ons hoofd in de wolken. Hopelijk a bientot!!

hekken en weidegrond

De tijd is me zoals altijd weer twee stappen voor want feitelijk ben ik nog bij vorige week donderdag gebleven. De afgelopen week dus maar wat comprimeren.

Na de autojacht en de paardenproefrit, gingen we er vrijdags weer op uit. Nu alle sneeuw weg was durfden we de trip van zo'n 50 kilometer noordwaarts weer aan om het resterende hekwerk op te halen. Dit verliep gelukkig voorspoedig en met een iets tè volgeladen aanhanger reden we haast twee weken later dan gepland naar huis.
Al die uitstapjes zijn leuk en nuttig, maar ze kosten zeeën vol kostbare tijd en we stonden dan ook te popelen weer echt aan de slag te gaan.
De volgende dag was het laatste stuk hekwerk neergezet, waardoor, op de poorten na, het erf honddicht is omheind. Zondag en maandag aan de hoofdpoort gewerkt, die nu klaar is op het sluitwerk na. Vanwege het ongelijke terrein is er geen passend sluitwerk te vinden en besloot Ton dit dan maar zelf te gaan smeden. Dat gaat dus nog wel even duren, maar de eerste resultaten zijn veelbelovend.

Zaterdagmiddag ook nog naar Pasquinel en Ayla geweest. Zij vertrekken binnenkort voor 2 maanden naar Senegal om daar een dorp te gaan helpen een moestuin op te zetten; zelfs de zaden nemen ze mee omdat die mensen daar niks hebben. Het ongelofelijke vind ik dat ze zelf ook nauwelijks geld hebben om van te leven. Ze krijgen een lift (!! per auto naar Afrika..), missen 2 maanden inkomsten en dat allemaal om andere mensen te helpen. Een hart van goud die twee!

Maandag nog een bezoekje afgelegd, aan Djida, de voormalig huishoudster en enig erfgenaam van Milou. Nu de paarden zo dichtbij komen, wordt het terrein waar we al 10jaar min of meer onze zinnen op hebben gezet, wel erg actueel. Dit stuk weide ligt vlakbij ons huis en is zeker 1 1/2 hectare groot; het zou een enorme aanwinst voor ons betekenen. We weten inmiddels wel dat grond kopen een illusie is, dus we gingen met de intentie te vragen of huren misschien een optie zou zijn. Momenteel wordt het nog gehuurd door de Genebres, een boer uit het dorp, maar die zit tegen zijn pensioen aan dus wellicht maakten we een kans. Na haast 2 uur de gebruikelijke social talk durfden we het delicate onderwerp aan te snijden. Gelukkig werd ze niet boos (zoals op onze Nederlandse buren die het ook hadden gewaagd een stukje grond van haar te willen kopen) maar ze zag het nut er niet van in; we hadden immers grond? Tja dat zij nu meer dan 20 hectare in bezit heeft zonder enige agrarische aspiraties, is natuurlijk veel logischer. Hoe dan ook, de grond is verhuurd en daarmee was voor haar de kous af. We hebben haar wel gezegd dan met de Genebres te gaan praten, wellicht dat die dit kleine stukje bij nader inzien toch kunnen missen.
Overigens kwam ze nog wel met een ander stuk grond, waar we ook wel wat mee kunnen. Geheel onsuccesvol was deze middag dus uiteindelijk niet.

Dinsdag alweer op pad. Naar de Coop (kort voor Cooperative Agricole) voor landbouwplastic. Ayla had ons als tip gegeven de moestuin af te dekken met zwart plastic zodat de grond lekker zacht bleef en er geen onkruid opkwam tot je het ging bewerken. Meteen erna aangebracht.
's middags weer eens een paardentochtje bij Arnaud. Dit verliep niet zonder slag of stoot want Tons paard weigerde zijn stalgenoot te verlaten. Ze was zo recalcitrant dat we begonnen te geloven dat ze iets mankeerde. We wilden geen risico nemen en keerden daarom na een half uur alweer om. Ineens was er niets meer aan de hand en liep ze triomphantelijk de goede kant op, waardoor we dus zeker wisten dat het tussen de oren zat. Op onze beurt namen we haar weer beet door vlakbij de manege ineens een ander pad in te slaan zodat ze alsnog een uur extra moest lopen. Toen gaf ze zich maar gewonnen en hebben we toch nog een fijne rit gemaakt.

Vandaag heb ik voornamelijk blad geblazen terwijl Ton met de honden is gaan wandelen en heeft gesmeed. Morgen weer naar Lucie en Leika! Arnaud heeft beloofd ook te komen kijken wat heel fijn is omdat hij uiteraard veel van paarden weet maar ons na 3 jaar ook goed kent. Dat wordt weer spannend!

autojacht

Onze Peugeot is een fantastische reisauto en de Cuore een ideaal stadsautootje, maar beiden zijn niet echt meer aan de orde als we hier straks wonen. Ton zal nog voornamelijk per vliegtuig (dit jaar vanaf Rotterdam!)of later met de camper gaan reizen en met de Cuore komen we ons terrein nog niet eens af met al die modder (of sneeuw). Nee, alle reden om te denken aan een 4WD, maar dan wel van een bescheiden formaat zodat we in de eerste plaats niet al te veel geweld doen aan onze ecologische principes, en ten tweede kunnen we dan ook eens een van de bospaden nemen om wat hout van een van de uithoeken van ons terrein te gaan halen.
Een van de autootjes die je hier heel veel ziet rijden is de Suzuki Jimny en dat leek me wel wat, vooral de rode cabrio-uitvoering. Ik zag mezelf al lekker rondscheuren met kistjes groente achterin voor de diverse klanten, of de honden met de snuit in de wind om ergens te gaan wandelen. Normaal geef ik helemaal niets om auto's en Ton evenmin, maar dit autootje paste wel erg leuk in het plaatje van Joie de Vivre.

Qua concurrentie voor de Jimny waren we gauw uitgekeken want na de hausse van een paar jaar geleden is er nu geen enkel automerk meer met een kleine 4WD. Dus naar de Suzuki dealer in Nederland. Dit viel vies tegen: er waren er in heel Nl nog maar een paar op voorraad en de nieuwe versie zou pas over een half jaar leverbaar zijn; te laat dus voor ons. Bovendien werden cabrio's helemaal niet meer gemaakt, laat staan rode. Dan maar in Frankrijk proberen, ten slotte zie je ze hier overal.
Wij dus maar weer eens een middag uitgetrokken om naar Brive te gaan. Ook hier weinig succes. Er waren er nog wel wat op voorraad (gelukkig een in de showroom dus konden we hem eindelijk eens van dichtbij bekijken) maar evenzogoed geen cabrio's. Bovendien hadden ze nog nooit van een Daihatsu Cuore gehoord (tja, niemand die er hier wat aan heeft natuurlijk)en boden ze op voorhand een belachelijk lage inruil.

Gelukkig hebben we Internet en ben ik dus maar eens gaan speuren naar occasions (bij handelaars want dan kunnen we tenminste inruilen). De Franse dealer had ons hier al weinig kans gegeven een goede occasion te vinden aangezien Fransen nooooooit iets wegdoen, laat staan een superpraktisch onverwoestbaar autootje als de Jimny. Zelfs als wrak zijn ze altijd nog goed genoeg om je erf of bos mee op te fleuren...
In Nederland echter zag ik een kek 2e hands rood cabriootje! In Spijkenisse nog wel. Meteen gebeld. De verkoper leek byzonder blij dat ie kans zag een incourante auto in te ruilen voor de courante Cuore en bood ons telefonisch al een prachtige inruil. Direct dus maar een afspraak voor een proefrit gemaakt voor als we in Nederland zijn.

Hopelijk hebben we ons terrein-gooi-en-smijt-bakkie gevonden!

naar de paarden

donderdag 14 jan. was het zover: we hadden een afspraak op de manege, wat vooral voor Ton natuurlijk spannend was omdat hij dan voor het eerst op Leika zou gaan rijden.
De paarden waren al keurig uit de wei gehaald, wat ons weer een flinke wandeling bespaarde, en na het gebruikelijke zoenen en "social talk" konden we dan eindelijk naar ze toe. Modderig en kletsnat waren ze, maar niets kon ons minder deren.
De arme Leika was behoorlijk van slag. Zij woont al 4 jaar bij Favard en wordt nauwelijks bereden, behalve soms in de zomer met wat toeristen. En nu ineens werd ze in een donkere stal gezet met allemaal mensen om zich heen, werd er gepoetst en gezadeld en moest ze ook nog eens rondjes gaan lopen in de bak. Van haar rustige karakter was nu even niet zoveel meer zichtbaar, maar evenzogoed zat Ton stralend op zijn paard. Hij croste de hele bak door in een flinke draf, maar galopperen lukte niet. Sturen trouwens ook niet. Intussen deed brave Lucie echt alles wat ik wilde en was de chemie tussen ons zo sterk dat ik haar terplekke gekocht zou hebben als ik op dat moment een keuze had moeten maken. Voor mij is er nog weinig twijfel, al wacht ik de buitenrit nog even af.
Ton is ook behoorlijk onder de indruk van zijn Leika en tijdens de fotosessie na de les was ze al een stuk gekalmeerd en liep ze keurig met hem mee.
Al met al zijn we ruim 2 uur met de paarden bezig geweest. We spraken af voor de donderdag erna en reden toen volledig flabbergasted naar huis, nothing but horses on our mind!

witte wereld

Gisterochtend werden we wakker in een witte wereld; een dik pak sneeuw had alle dode bladeren en modder goedmoedig toegedekt met een schoon laken.
Koud was het natuurlijk ook dus besloten we niet aan de poort verder te gaan, wat toch vrij statisch werk is, maar weer eens een paar uurtjes met balken voor de paardenwei-omheining te gaan slepen. De urgentie van een afgesloten wei is nu tenslotte wel wat verhoogd.
Dik ingepakt met verschillende lagen kleding plus een wollen poncho voelde ik me net Svetlana uit Wit Rusland, maar warm kreeg ik het gelukkig wel van het zware werk.

's Middags deden we het iets rustiger aan en gingen we een flinke wandeling in de doodstille witte bossen maken. De honden hadden uiteraard dikke pret. We liepen naar het huis van de Jansens, waar we ook nog wat fotoos van hebben genomen om aan ze toe te sturen. Die kunnen zich in het hete Dubai waarschijnlijk geen besneeuwd Frans huis voorstellen.

Vandaag lag de sneeuw er nog steeds, maar het was iets minder koud want volstrekt windstil. Daarom weer verder gewerkt aan de poort, die nu af is op het tralie- en sluitwerk na. Het was nog een heel gepuzzel om het in ons ongelijke terrein helemaal recht en waterpas te krijgen, maar we zijn zeker niet ontevreden over het resultaat.
Verder nog maar weer eens met balken lopen slepen en hout zagen.

Met deze kou verstoken we iedere dag zeker een grote kruiwagen vol hout, en dan zijn we toch geen koukleumen... Maar we permiteren ons nu voor het eerst ook in het bijhuis (=slaapkamer) een beetje te stoken zodat we 's avonds niet het gevoel hebben in een vrieskist te moeten gaan slapen. Desalniettemin staan 's ochtends de ijsbloemen op de ruiten. De honden laten we daarom maar in de keuken slapen, waar de temperatuur niet verder daalt dan 15 graden. Lizzy is natuurlijk niet echt gezegend met een dikke vacht en die ligt sowieso het liefst tegen de kachel aan, maar ook voor Douscha met haar HD is al die kou niet goed.
Hoe dan ook, volgende week zou het weer afgelopen moeten zijn met de ergste kou. Ergens wel jammer, want het heeft wel wat puurs, zo'n overwintering!

Lucie en Leika

Nu de emigratieplannen steeds vastere vormen aan gaan nemen, kunnen we ook serieus gaan nadenken over de paarden. Een goed adres waar veel mogelijk is, hadden we al. En stiekem was ik vorige keer een beetje verliefd geworden op een bont paard genaamd Lucie. Ik had er nog niet echt mijn zinnen op gezet, aangezien ze al die weken dat we in Nederland waren verkocht had kunnen worden, maar ik hoopte natuurlijk wel dat ze er nog was.
Niet-paardenmensen kunnen waarschijnlijk moeilijk begrijpen dat het ene paard het andere nog niet is en bovendien dat het een belangrijke beslissing is, want zo'n beest kan makkelijk 30 worden en al die tijd wil je natuurlijk wel op een veilige manier worden rondgesjouwd.

Gisteren zijn we dus maar gauw naar Ferme Favard gegaan om te zien of ze er nog was en mogelijkerwijs afspraken maken met Jean-Claude, de eigenaar. Daarbij moesten we natuurlijk ook naarstig op zoek naar een paard voor Ton, want een paard hier in z'n uppie, dat mag je haar niet aandoen.
Ondanks temperaturen rond het vriespunt en een ijzige wind, stonden de circa 60 paarden onverstoorbaar op de uitgestrekte vlaktes te grazen zonder veel beschutting. Gelukkig stond Lucie er ook (nog) bij en zij was zelfs degene die als eerste naar ons toekwam. Een goed teken toch?

Uiteraard vond ik haar nog mooier, stoerder en liever dan ze in mijn herinnering al was. Toen we Jean-Claude vertelden dat we serieus op paardenjacht waren, bood hij direct aan Lucie voor mij aan te houden tot ik er volledig over uit was dat ik haar wilde. Alvast een hele geruststelling, hoef ik tenminste geen overhaaste beslissing te nemen! Aangezien hij ons nu een tijdje kent, had hij wel een idee over het soort paard dat bij Ton past. Sterk, rustig en in voor een galopje op z'n tijd. JC wees een paar kanshebbers aan, zei dat we maar eens op ons gemak moesten kijken terwijl hij wat telefoontjes pleegde en daarna konden we een kop thee komen drinken.
Tja, op basis van uiterlijk een keuze maken valt natuurlijk niet mee, maar als je zo een tijdje bij ze staat krijg je toch een aardige indruk. De een houdt zich afzijdig, de ander komt direct naat je toe, sommigen doen er alles aan om hoger op de sociale ladder te komen en veroorzaken daardoor een hoop onrust, terwijl anderen zich zo druk niet maken. In die laatste categorie viel Leika, een cob (koudbloed / trekpaard) die niet eens zo heel hoog was maar wel beresterk. Zij trok zich nergens wat van aan, maar leek onze aandacht zeer te waarderen en kwam byzonder lief over.

Na enige tijd zo te tussen de paarden te hebben doorgebracht (mij had je er rustig de hele dag kunnen laten, als het tenminste niet zo vinnig koud was geweest) liepen we terug naar het huis van JC, die op zijn beurt òns weer had staan observeren en dus precies wist waar onze, dwz Tons, voorkeur naar uitging. Uiteraard bejubelde hij Leika's kwaliteiten als superrustig, betrouwbaar en makkelijk in de omgang en bovendien zou ze een perfect koppel vormen met Lucie. Enfin, zo gauw mogelijk gaan we op deze uitverkorenen rijden en hebben daarbij de afspraak dat we vanaf maart ze een paar maanden rustig kunnen uitproberen.

Met een hoofd vol paarden reden we naar huis. Weer een droom die uitkomt?!

winter in Frankrijk

De eerste week van januari zit er alweer op. Het begon met mooi droog en niet al te koud weer, dat ik direct heb benut om flink wat uurtjes blad te blazen, zodoende weet het dorp nu ook dat we er weer zijn. Ze vinden het maar wat grappig dat je in een bos woont en dan gaat bladblazen. Tja, zij hebben dan ook 40 hectare grasland en hoeven niet zoals wij ieder sprietje gras te koesteren...

Maar na een dag sloeg het weer om in een natte kou en een flinke plens regen en was bladblazen geen optie meer. Trouwe lezers van mijn verslagen weten dat we nog steeds met de erfomheining bezig zijn. Wat nog ontbreekt zijn 2 grote poorten (entreepoort en poort naar de paardenwei)en een stuk hekwerk aan de kant van het bos. Dinsdag togen we dus maar eens naar de plaatselijk scierie (spreek uit sie-e-rie en niet skie-e-rie want dan denkt men dat je op wintersport gaat) oftewel de houtzagerij. Deze zijn hier talrijk wat natuurlijk niet zo verwonderlijk is in zo'n bosrijk gebied. We kochten een stapel planken van duurzaam naaldhout en ook lieten we een berg eikenhout van 2000 kg opzij leggen; dit is zaagafval maar er zitten hele mooie planken bij en de rest kan in de kachel en dat voor slechts 37 euro. Een kippenhok moet er zeker van te maken zijn. Enig nadeel is dat je voor zo'n gewicht aan hout heel wat keertjes op en neer moet rijden, maar daar mogen we zo lang over doen als we willen. Hierna naar de brico (bouwmarkt)voor het ijzerbeslag en de nodige schroeven. Helaas was er niet genoeg voorradig en bestellen duurt een week of 2 dus dat moesten we dan maar elders zien te halen.

De volgende dag wilden we het resterende hekwerk, wat we bij de fabrikant hadden bijbesteld, gaan halen. Dit was echter nogal een eindje rijden dus besloten we er een dagje van te maken. Ook al omdat je hier altijd rekening moet houden met de sluiting tussen de middag. Zo reden we, met de honden in en de aanhanger achter de auto, naar het noorden en stopten we op een mooie plek om te gaan wandelen. We waren nog niet uitgestapt of het begon te sneeuwen. Prachtig natuurlijk, die sneeuw, maar na de afgelopen weken in Nederland had ik er eigenlijk wel een beetje mijn buik van vol. De meiden vonden het uiteraard wel heerlijk dus liepen we maar gewoon door. Eenmaal terug bij de auto, lag er een laagje van 1 of 2 centimeter dik, dus dat leek ons niet zo problematisch. Eerst maar eens de zelfgebakken boterhammen naar binnen werken en toen maar weer door. Gelukkig hadden we winterbanden en alles leek redelijk te gaan. Na een kwartiertje in slakkengang rijden (de Fransen lijken met sneeuw al hun rij-bravoure te laten vallen en durven nauwelijks meer vooruit) zagen we de eerste auto al in de berm gegleden. Niet veel later aan de andere kant nummer twee plus een vrachtwagen die slechts ternauwernood kon voorkomen dat ie bij het passeren hier nog eens bovenop zou vallen. En hoe voorzichtig we ook remden of gas gaven, de wielen slipten over de weg. Toen hielden we het maar voor gezien en zijn we onverrichterzake huiswaarts gekeerd. Geen hekwerk dus, maar gelukkig wel ongedeerd uit de strijd gekomen. Met al die heuvels en bochten hier verandert het minste beetje sneeuw de weg meteen in een ijsbaan. Hoe dichter bij huis, hoe beter de weg berijdbaar bleek en waagden we toch nog maar een omweggetje voor een andere brico. Hier slaagden we wel voor het beslag, zodat we in ieder geval met de poorten aan de slag konden. Na een dagje knutselen is de basis hiervoor gelegd dus dat viel niet tegen.
Ondanks nog wat sneeuwbuitjes heeft het vooral licht gedooid en is alles weer sneeuwvrij. Wel zo prettig, als je zoals hier , zo van de auto afhankelijk bent!

in plaats van de verslagen

verslagen zijn zóó 2009....
in plaats van regelmatig een verhaal op te sturen, zal ik nu proberen om via dit, voor mij, nieuwe medium berichten en updates te plaatsen. Hoe het precies werkt moet ik nog uitvinden, maar daar kom ik wel weer achter.
in ieder geval hoop ik zo jullie op de hoogte te houden van ons wel en wee in Frankrijk, en kan een ieder hier naar believen op inloggen.
liefs Patricia