hekken en weidegrond

De tijd is me zoals altijd weer twee stappen voor want feitelijk ben ik nog bij vorige week donderdag gebleven. De afgelopen week dus maar wat comprimeren.

Na de autojacht en de paardenproefrit, gingen we er vrijdags weer op uit. Nu alle sneeuw weg was durfden we de trip van zo'n 50 kilometer noordwaarts weer aan om het resterende hekwerk op te halen. Dit verliep gelukkig voorspoedig en met een iets tè volgeladen aanhanger reden we haast twee weken later dan gepland naar huis.
Al die uitstapjes zijn leuk en nuttig, maar ze kosten zeeën vol kostbare tijd en we stonden dan ook te popelen weer echt aan de slag te gaan.
De volgende dag was het laatste stuk hekwerk neergezet, waardoor, op de poorten na, het erf honddicht is omheind. Zondag en maandag aan de hoofdpoort gewerkt, die nu klaar is op het sluitwerk na. Vanwege het ongelijke terrein is er geen passend sluitwerk te vinden en besloot Ton dit dan maar zelf te gaan smeden. Dat gaat dus nog wel even duren, maar de eerste resultaten zijn veelbelovend.

Zaterdagmiddag ook nog naar Pasquinel en Ayla geweest. Zij vertrekken binnenkort voor 2 maanden naar Senegal om daar een dorp te gaan helpen een moestuin op te zetten; zelfs de zaden nemen ze mee omdat die mensen daar niks hebben. Het ongelofelijke vind ik dat ze zelf ook nauwelijks geld hebben om van te leven. Ze krijgen een lift (!! per auto naar Afrika..), missen 2 maanden inkomsten en dat allemaal om andere mensen te helpen. Een hart van goud die twee!

Maandag nog een bezoekje afgelegd, aan Djida, de voormalig huishoudster en enig erfgenaam van Milou. Nu de paarden zo dichtbij komen, wordt het terrein waar we al 10jaar min of meer onze zinnen op hebben gezet, wel erg actueel. Dit stuk weide ligt vlakbij ons huis en is zeker 1 1/2 hectare groot; het zou een enorme aanwinst voor ons betekenen. We weten inmiddels wel dat grond kopen een illusie is, dus we gingen met de intentie te vragen of huren misschien een optie zou zijn. Momenteel wordt het nog gehuurd door de Genebres, een boer uit het dorp, maar die zit tegen zijn pensioen aan dus wellicht maakten we een kans. Na haast 2 uur de gebruikelijke social talk durfden we het delicate onderwerp aan te snijden. Gelukkig werd ze niet boos (zoals op onze Nederlandse buren die het ook hadden gewaagd een stukje grond van haar te willen kopen) maar ze zag het nut er niet van in; we hadden immers grond? Tja dat zij nu meer dan 20 hectare in bezit heeft zonder enige agrarische aspiraties, is natuurlijk veel logischer. Hoe dan ook, de grond is verhuurd en daarmee was voor haar de kous af. We hebben haar wel gezegd dan met de Genebres te gaan praten, wellicht dat die dit kleine stukje bij nader inzien toch kunnen missen.
Overigens kwam ze nog wel met een ander stuk grond, waar we ook wel wat mee kunnen. Geheel onsuccesvol was deze middag dus uiteindelijk niet.

Dinsdag alweer op pad. Naar de Coop (kort voor Cooperative Agricole) voor landbouwplastic. Ayla had ons als tip gegeven de moestuin af te dekken met zwart plastic zodat de grond lekker zacht bleef en er geen onkruid opkwam tot je het ging bewerken. Meteen erna aangebracht.
's middags weer eens een paardentochtje bij Arnaud. Dit verliep niet zonder slag of stoot want Tons paard weigerde zijn stalgenoot te verlaten. Ze was zo recalcitrant dat we begonnen te geloven dat ze iets mankeerde. We wilden geen risico nemen en keerden daarom na een half uur alweer om. Ineens was er niets meer aan de hand en liep ze triomphantelijk de goede kant op, waardoor we dus zeker wisten dat het tussen de oren zat. Op onze beurt namen we haar weer beet door vlakbij de manege ineens een ander pad in te slaan zodat ze alsnog een uur extra moest lopen. Toen gaf ze zich maar gewonnen en hebben we toch nog een fijne rit gemaakt.

Vandaag heb ik voornamelijk blad geblazen terwijl Ton met de honden is gaan wandelen en heeft gesmeed. Morgen weer naar Lucie en Leika! Arnaud heeft beloofd ook te komen kijken wat heel fijn is omdat hij uiteraard veel van paarden weet maar ons na 3 jaar ook goed kent. Dat wordt weer spannend!