Nu de emigratieplannen steeds vastere vormen aan gaan nemen, kunnen we ook serieus gaan nadenken over de paarden. Een goed adres waar veel mogelijk is, hadden we al. En stiekem was ik vorige keer een beetje verliefd geworden op een bont paard genaamd Lucie. Ik had er nog niet echt mijn zinnen op gezet, aangezien ze al die weken dat we in Nederland waren verkocht had kunnen worden, maar ik hoopte natuurlijk wel dat ze er nog was.
Niet-paardenmensen kunnen waarschijnlijk moeilijk begrijpen dat het ene paard het andere nog niet is en bovendien dat het een belangrijke beslissing is, want zo'n beest kan makkelijk 30 worden en al die tijd wil je natuurlijk wel op een veilige manier worden rondgesjouwd.
Gisteren zijn we dus maar gauw naar Ferme Favard gegaan om te zien of ze er nog was en mogelijkerwijs afspraken maken met Jean-Claude, de eigenaar. Daarbij moesten we natuurlijk ook naarstig op zoek naar een paard voor Ton, want een paard hier in z'n uppie, dat mag je haar niet aandoen.
Ondanks temperaturen rond het vriespunt en een ijzige wind, stonden de circa 60 paarden onverstoorbaar op de uitgestrekte vlaktes te grazen zonder veel beschutting. Gelukkig stond Lucie er ook (nog) bij en zij was zelfs degene die als eerste naar ons toekwam. Een goed teken toch?
Uiteraard vond ik haar nog mooier, stoerder en liever dan ze in mijn herinnering al was. Toen we Jean-Claude vertelden dat we serieus op paardenjacht waren, bood hij direct aan Lucie voor mij aan te houden tot ik er volledig over uit was dat ik haar wilde. Alvast een hele geruststelling, hoef ik tenminste geen overhaaste beslissing te nemen! Aangezien hij ons nu een tijdje kent, had hij wel een idee over het soort paard dat bij Ton past. Sterk, rustig en in voor een galopje op z'n tijd. JC wees een paar kanshebbers aan, zei dat we maar eens op ons gemak moesten kijken terwijl hij wat telefoontjes pleegde en daarna konden we een kop thee komen drinken.
Tja, op basis van uiterlijk een keuze maken valt natuurlijk niet mee, maar als je zo een tijdje bij ze staat krijg je toch een aardige indruk. De een houdt zich afzijdig, de ander komt direct naat je toe, sommigen doen er alles aan om hoger op de sociale ladder te komen en veroorzaken daardoor een hoop onrust, terwijl anderen zich zo druk niet maken. In die laatste categorie viel Leika, een cob (koudbloed / trekpaard) die niet eens zo heel hoog was maar wel beresterk. Zij trok zich nergens wat van aan, maar leek onze aandacht zeer te waarderen en kwam byzonder lief over.
Na enige tijd zo te tussen de paarden te hebben doorgebracht (mij had je er rustig de hele dag kunnen laten, als het tenminste niet zo vinnig koud was geweest) liepen we terug naar het huis van JC, die op zijn beurt òns weer had staan observeren en dus precies wist waar onze, dwz Tons, voorkeur naar uitging. Uiteraard bejubelde hij Leika's kwaliteiten als superrustig, betrouwbaar en makkelijk in de omgang en bovendien zou ze een perfect koppel vormen met Lucie. Enfin, zo gauw mogelijk gaan we op deze uitverkorenen rijden en hebben daarbij de afspraak dat we vanaf maart ze een paar maanden rustig kunnen uitproberen.
Met een hoofd vol paarden reden we naar huis. Weer een droom die uitkomt?!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten