eindelijk thuis

Op zaterdag 13 maart begonnen we aan onze laatste gemeenschappelijke reis naar Frankrijk. Terwijl ik de laatste zaken nog regelde, inpakte en schoonmaakte (je weet nooit of er bezichtigingen voor ons huis zouden komen), reed Ton met de meiden naar het asiel om Moritz te gaan halen. Hij zou het spul nog even goed uitlaten, naar mij toekomen en dan vroeg op weg. Zoals dat soort dingen meestal gaan, kwam er ook nu weer wat tussen. Blijkbaar was de spanning Douscha wat te veel geworden en dit botvierde ze op Lizzy, die dit met een lelijke oorverwonding moest bekopen. Met alle spullen stevig ingepakt met zeil en spanbanden op de aanhanger, was het even zoeken naar iets om het arme beest een beetje te verbinden. Gelukkig waren onze buurtjes er om ons uit te zwaaien en wisten we haar gezamenlijk zodanig op te lappen dat ze zonder bloeden de auto inkon. Moritz had intussen, vastgebonden aan de trekhaak liggend op het parkeerterrein, het hele gebeuren rustig liggen aanschouwen.
Eindelijk, 4 uur nadat we waren opgestaan, konden we dan vertrekken. Ik met Lizzy in de Jimny en Ton met de andere 2 en de aanhanger in de Peugeot. Alsof we reallife meededen aan een aflevering van "ik vertrek" reden we luid toeterend de straat uit, ons nieuwe leven tegemoet.

Nog voor Antwerpen belandden we in een file omdat er maar 1 rijstrook beschikbaar was. Daar zit je natuurlijk echt op te wachten met zo'n reis voor de boeg. Gelukkig bleek dit het enige verdere oponthoud te zijn en hebben we na Belgie een rustige reis gehad, zelfs bij Parijs. Omdat we nu niet konden afwisselen met rijden moesten we natuurlijk wat vaker en langer stoppen dan normaal, wat voor de honden ook wel fijn was. De meiden zijn het lange rijden wel gewend, maar dat was voor Moritz uiteraard niet het geval. Desalniettemin heeft hij de hele lange weg geen kik gegeven: hij bleef rustig liggen en stapte na iedere pauze weer braaf de auto in.
Tot aan Orleans voelden we ons prima, en vanaf hier was het doorrijden of overnachten. We kozen voor het eerste, en toen we erge slaap kregen zijn onderweg nog even een dutje gaan doen. Hierbij toonde M zijn wakers-aard; er stopte een auto vlak achter ons en hij ging net zo lang te keer tot ie weer vertrok. Niet echt bevorderlijk voor onze rust uiteraard, maar wel een geruststellend idee, zo'n hond!
Na dit dutje ging het weer iets beter maar de laatste 2 uur was het natuurlijk toch vechten tegen de slaap. Uiteindelijk, na een reis van 15 uur, bereikten we om half 2 's nachts ons nieuwe thuis. Overigens was het wel een koud welkom want buiten was het -2 en binnen +8 graden...

Aangezien de poorten nog niet met spijlen waren dichtgemaakt, moesten we M wel bij ons laten slapen. De meiden lieten we in het hoofdhuis. Nu kwam het erop aan: zou hij na een lange dag suffen nu vreselijk actief worden en blaffen naar ieder vreemd geluid? Niks van dat. Hij drentelde wat door het huisje, zocht een plekje op en heeft de rest van de nacht heerlijk en vooral doodstil liggen pitten. Hij had zijn plekje bij ons nu al ruim verdiend!

De afgelopen week is er weer van alles gebeurd, hierover in volgende berichten meer. Het was in ieder geval een stralend zonnige en warme week met temperaturen tot 23 graden! Echt voorjaar dus. Terwijl we 2 weken geleden nog in de sneeuw liepen, staan hier al overal bloemen in bloei: maartse viooltjes, madeliefjes, paardenbloemen, ereprijs, sleutelbloem en (wilde) narcis schieten als paddenstoelen uit de grond. Het geluid van de koekoek en het bedrijvige fladderen van nestelende mezen maken het lente-gevoel compleet.

Het allereerste wat we hebben gedaan is de poorten zodanig dichtgemaakt dat Moritz binnen de omheining vrij kon rondbanjeren. De dagen erna stonden vooral in het teken van bladblazen, wat lekker snel ging omdat alles heel droog was, moestuingrond bewerken, het hondenverblijf voor Moritz onder de veranda dichttimmeren (op een kant na dan natuurlijk) en sluitwerk voor de poorten aanbrengen.

Moritz is inmiddels aardig gewend, nadat hij de eerste dagen een beetje aan het aftasten was. Wat zijn de regels, wat kan ik verwachten, wat pikken de meiden wel en wat vooral niet, hoe vaak kan ik proberen toch het huis in te lopen enz enz. Maar al met al doet ie het fantastisch. Hij is heel rustig, vreselijk aanhankelijk, speels, flexibel, beetje ondeugend maar zonder lelijk te doen, s'nachts altijd stil maar toch ook enorm waaks. Al op de eerste dag kwam de postbode langs die de schrik van zijn leven kreeg toen voor het hek ineens een woest blaffend monster heen en weer rende. Zonder te keren scheurde hij achteruit het pad af. Ook een argeloze mountainbiker zal beslist nooit meer dit pad inslaan toen drie honden hem aan het eind ervan stonden op te wachten. Het is duidelijk dat M dit waken heerlijk vindt en we hopen haast dat er mensen met verkeerde bedoelingen gaan komen. De lieve knuffelbeer verandert dan op slag in een wezen dat geluiden maakt die rechtstreeks uit Middenaarde lijken te komen. Een keer blafte hij 'nachts omdat er buiten een hert blafte. We voelden het huis letterlijk trillen!! Maar als wij zeggen dat het goed is, kalmeert hij stante pede en kijkt dan vreselijk trots. Nu ligt hij ook 's nachts buiten, op eigen verzoek, en hoeven we beslist niet bang te zijn dat iemand ongezien ons huis kan besluipen.
Kortom, we zijn heel blij met onze nieuwe aanwinst. Trouwens Douscha ook want die is helemaal verliefd; ieder ochtend worden we getrakteerd op een heel verleidingsspel terwijl wij aan de koffie zitten. Lizzy vindt hem nog wel wat eng, maar als ze even zin heeft om lekker rondjes te gaan scheuren weet ze hem wel te vinden. En Moritz, die goedzak, vindt het allemaal wel best.

Wordt vervolgd...