...we zijn geëmigreerd!
OK, we zitten nog wel in Nederland, maar officieel mogen we ons nu inwoner van Frankrijk noemen. Nagenoeg exact 13 jaar sinds de plannen zijn ontstaan om een boerderij in de Dordogne te beginnen, hebben we dan eindelijk de beslissende stap genomen. Het is heel onwerkelijk allemaal; niks geen fanfare en trompetgeschal op 1 maart. Sterker nog, toen we bij de gemeente ons uitschrijfbewijs gingen halen, hadden ze de mutatie nog niet eens verwerkt. Wat dat betreft zijn de Nederlandse instanties net zo traag als de Franse.
Zo moesten we van de belastingdienst een voor ons essentiele Verklaring Vrijstelling Inhouding Loonbelasting lospeuteren. Uiteindelijk kregen we het aanvraagformulier pas na 3 maanden! Gelukkig hadden we de veklaring al op een andere manier geregeld zodat het het proces niet vertraagde, maar toch. Of wat te denken van het bij emigranten beroemde E106 formulier van de zorgverzekeraar. Na 3weken, 5 keer bellen en emailen hebben ze het naar Frankrijk gestuurd, zodat ik nu nergens meer sta ingeschreven. En een Certificaat van Overeenstemming, onmisbaar om je auto uit te kunnen voeren, kostte ons maar liefst 3 weken en 120 euro.
Maar goed, alles wat in Nederland geregeld moest worden is geregeld, en nu kunnen we gaan aftellen. Terwijl ik dit schrijf heb ik Open Huis, want het huis staat inmiddels ook in de verkoop.
Het laatste nieuws, hoewel voor de meeste lezers geen nieuws meer, is dat we een derde hond erbij hebben: Moritz. We wilden al lang een zelfstandige erf- en waakhond, en aan deze omschrijving voldoet de Turkse ofwel Anatolische Berghond beslist. Deze geharde honden zijn gefokt om een maand de bergen te worden ingestuurd om een kudde schapen te hoeden en te beschermen tegen wolven, beren en menselijke rovers. Geen hond voor een flatje dus en daarom tot op heden niet haalbaar voor ons. Maar bij fulltime verblijf in Frankrijk kan het natuurlijk wel. Echter ligt dit ras niet voor het oprapen daar, en toen ik dan ook zag dat er hier in Rotterdam een paar in het asiel zaten (men was er blijkbaar achter gekomen dat deze honden inderdaad veel ruimte nodig hebben), kon ik de verleiding niet weerstaan om Ton hier subtiel op te wijzen... En ja, dan ga je kijken, en ja, dan ben je verkocht! Deze enorme loebas is zeer indrukwekkend, maar vreselijk lief, en hij kon het meteen prima vinden met onze meiden. We zijn inmiddels al een paar keer met hem op stap geweest (helaas moet ie wel steeds terug naar het asiel want hier met drie honden binnen gaat niet echt werken), maar dat ging super. Hij vindt alles best, ook autorijden. Kortom, volgende week zaterdag, de dag van vertrek, gaan we hem halen voor de grote trektocht naar het zuiden. Met 2 autoos, 3 honden en een aanhanger vol spullen rijden we ons nieuwe leven tegemoet!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten