modder en merde

Het boerenleven is niet alleen rozengeur en zonneschijn. Daags na het arriveren van de paarden stroomde de regen met bakken uit de hemel en om te voorkomen dat het net ontluikende gras onder de enorme hoeven van de nieuwe weidebewoners verloren zou gaan, besloten we het grasgedeelte voor ze af te sluiten. Hierdoor was alleen nog het bosdeel over, wat welliswaar door ons in de loop der jaren al flink was uitgedund, maar waar nog altijd veel bomen staan.
De paarden konden deze beperking maar matig waarderen. Zeker een uur lang draafden en galoppeerden ze langs het zojuist aangebrachte lint, met als enige gevolg dat deze strook er al direct uitzag alsof er een troep wilde zwijnen stevig had huisgehouden. Ook rondom het hooi ontstond binnen twee dagen een modderbad waar je tot je knieën in wegzakte. Het leek de paarden weinig te deren want hoewel ze genoeg plek hadden om droog te staan, bleven de modderigste plekken toch de meest favoriete. Zij hadden waarschijnlijk niet al die paardenboeken gelezen waarin steevast wordt gewaarschuwd voor mok bij modderige, natte omstandigheden, maar wij wel. Wederom togen we dus aan de slag. De gehele voorraad hooi versleepten we 50 meter verderop en bovendien maakten we er een soort korf omheen om te voorkomen dat ze er lekker in gingen staan, op zoek naar de beste plukken. Vooral Perceval heeft er een handje van zijn kop diep in de bol te steken en er zodoende een soort donut van te maken. Op die manier werd er wel erg veel verspild. Na enige uren zwoegen was de klus geklaard en keken we tevreden naar de nieuwe, droge plek. De paarden waren het er echter helemaal niet mee eens. Wat mankeerde er aan de modderpoel? Stug bleven ze de eerst afgedankte en vertrapte hooisprietjes uit de natte derrie plukken. Maar uiteindelijk won hun nieuwsgierigheid het en besloten ze te kijken waarover al die ophef werd gemaakt. Het beviel ze niets. Lucie durfde onder geen beding haar hoofd in de toch zeer ruime korf te steken en Perceval besloot daarop dat dit dan zìjn eetplek moest worden. De hele dag heeft hij Lucie van de plek weggejaagd. Een bezorgd baasje (moi)liep het arme beest achterna met allerlei plukken hooi, die gretig werden geaccepteerd, maar wat bij Perceval dan weer de indruk wekte dat bij mij de lekkerste hapjes te halen waren en derhalve Lucie toch weer verjoeg. Inmiddels lagen er hoopjes hooi op zeker 5 verschillende lokaties. Dit hield hun lekker in beweging, maar ons ook. Na een hele dag van alles geprobeerd te hebben moest het hooi uit de korf worden gehaald en verspreid om er zeker van te zijn dat ook Lucie haar deel kreeg. Onnodig te zeggen dat het terrein inmiddels plaatselijk volledig omgeploegd was en wij ons alleen nog met de grootst mogelijke moeite door de zuigende modder konden verplaatsen. Mijn lage laarzen bleven er prompt in vaststeken en ik moest op kousevoeten verder.

Op het erf was het al niet veel beter. Iedere dag haalden we de paarden uit de wei om ze te borstelen en controleren op wondjes, teken en blessures. Gelukkig beschikken we over een stel stoere paarden die er hun hoeven niet voor omdraaien om zich door struikgewas, bergen bladeren en spekglad geworden hellinkjes te begeven. Vooral Perceval lijkt er een sport van te maken de lat voor zichzelf zo hoog mogelijk te leggen; waar die allemaal doorheen banjert...
Maar goed, door al dat heen er weer geloop van ons, 2 paarden en 3 honden is het huis niet zonder blubber tot aan je enkels te bereiken. Ik heb in de auto een paar schone schoenen gelegd, waar ik dan op mijn kaplaarzen naar toe loop, om voor de buitenwereld althans de schijn te wekken dat wij beschaafde mensen zijn. Logischerwijs is het in huis derhalve ook een grote smeerboel en voor schoonmaken is absoluut geen tijd. Vergeet dus maar al die gelikte fotoos van romantische boerderijen waar geen stofje te bekennen is, het gazon glad als een biljartlaken en het erf keurig is aangeharkt en van onkruid ontdaan; dit is de (blubberige) realiteit!

En dan heb ik het nog niet gehad over alle merde: paardenvijgen, hondendrollen (want die worden nu natuurlijk ook allemaal keurig binnen de omheining gedropt), vogelkak (de meesjes vliegen af en aan het bijhuis binnen omdat er een grote spiegel hangt waarin ze zeer aantrekkelijke paringsmaatjes menen te herkennen) en koeienpoep. Nu hoor ik u denken: weer uitbreiding van de veestapel? Dit is geenszins het geval. We hebben echter 6 kuub kostbare stalmest aan laten rukken om onze moestuin eens rijkelijk te voorzien van het zwarte goud. Nou nou, hoor ik u weer denken, het is maar stront hoor... Daar denken de boeren echter heel anders over.
Een voisin (oftewel buurman) heeft een aantal koeien wier uitwerpselen wij hoog opgetast langs het weiland hadden zien liggen. Hier wil hij vast vanaf, dachten wij in onze onschuld, dus togen wij naar Catweazle zoals we hem hebben gedoopt, met het vriendelijke verzoek of hij deze berg bij ons zou kunnen komen deponeren, tegen betaling uiteraard. Geheel in Franse stijl werd er eens flink achter de oren gekrabt, met de ogen gerold en door de baard geaaid, waarop een impossible volgde. Kunstmest was immers duur en de boeren zaten te springen om de natuurlijke variant. Maar goed, na veel wikken en wegen durfde hij het aan ons 6 kuub van zijn kostbare uitwerpselen te verkopen voor 100 euro, die hij persoonlijk zou komen afleveren. En zo komt het dat wij nu dagelijks mogen genieten van de berg loodzware mest die nu alleen nog maar even over de moestuin hoeft te worden uitgespreid...

Hoe dan ook, na regen komt zonneschijn. De paarden staan te glanzen in de wei, de honden soezen in het zonnetje en ik, ik krui met een tevreden lach m'n vrachtjes stront van d'een of d'ander naar de plaats van bestemming. Het boerenleven is zo slecht nog niet!